Sinds 1 januari 2026 is Maarten Wieberdink voorzitter van het KRT. De voormalig praktijkeigenaar was ook jarenlang verbonden aan de afdeling tandheelkunde van het Radboudumc, waar hij onder meer Ethiek doceerde en klinisch docent was binnen de master Tandheelkunde. Tegenwoordig zet hij zich onder andere in voor een betere mondgezondheid in Afrika. Het voorzitterschap van het KRT is nieuw terrein en ligt buiten zijn comfortzone – juist daarom spreekt het hem aan. Hoe wil hij deze rol invullen en wat voor voorzitter wil hij zijn? We gaan hierover in gesprek met Maarten.

Laten we allereerst beginnen met de vraag: Hoe ben je in het tandartsvak terecht gekomen?

“De liefde voor het vak heb ik van huis uit meegekregen. Met een vader als tandarts zie je niet zozeer ‘de man met het mondkapje’, maar zie je vooral de andere, mooie kant van het vak. Het werk van mijn vader intrigeerde mij. Ik ben tandheelkunde gaan studeren wat mij ontzettend goed beviel. Ik vind het ook echt een fantastisch vak, zowel de technische kant als de omgang met patiënten.”

Binnen het KRT ben je geen onbekende. We kennen je al als bestuurslid. Nu ben je voorzitter van het KRT. Hoe is dat zo gekomen?

“Voormalig voorzitter Wil van der Sanden was een collega van mij aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Via hem raakte ik betrokken bij de registratiecommissie van KRT. Daar zag ik hoe complex het systeem is en welke vragen en uitdagingen er spelen. Het sprak me aan om daarover mee te denken, en zo ben ik als het ware het bestuur ingerold. Je houdt je bezig met dezelfde thema’s, maar vanuit een andere rol. Toen Wil mij vroeg hem op te volgen, heb ik daar wel even over moeten nadenken. Ik hoefde niet per se op de voorgrond, maar juist daarom zag ik het ook als een mooie nieuwe uitdaging.”

Hoe zie je jouw rol als voorzitter?

“Als voorzitter heb je een verbindende rol. Ik geef daar invulling aan als iemand die structuur en richtingen geeft aan alle perspectieven en verschillende meningen en ideeën. Het is niet voor niets het KRT van alle tandartsen. Hoewel een individu zich misschien niet altijd gehoord of gezien voelt binnen een groter geheel, is het wel mijn doel om juist ook die individuele geluiden te luisteren en te kijken hoe we die mee kunnen wegen in wat we doen.”

Al meer dan 20 jaar reis je regelmatig naar Afrika om kennis en ervaring te delen voor een betere mondgezondheid, sinds 2025 met je eigen stichting Promoting Oral Health Africa. Ook hier heb je, net als binnen elke organisatie, te maken met verschillende culturen, mensen en ideeën. Wat neem je daarvan mee als voorzitter?

“Mijn reizen naar Afrika hebben me vooral twee dingen geleerd die ik meeneem in mijn rol als voorzitter van KRT: relativeringsvermogen en perspectief. Elke keer dat ik terugkom in Nederland, realiseer ik me opnieuw hoeveel vanzelfsprekendheden wij hier hebben. In Afrika zijn de middelen vaak beperkt, maar juist daardoor ontstaan er creatieve, waardevolle oplossingen. Mensen gaan anders om met onzekerheid en accepteren dat niet alles maakbaar of controleerbaar is. Maar misschien wel de belangrijkste les is het vermogen om zonder oordeel te luisteren en andere perspectieven serieus te nemen. Wat mij helpt bij het invulling geven aan mijn rol als voorzitter, is de ervaring met heel veel verschillende culturen. Het helpt je om heel snel een beeld te krijgen van de heersende cultuur en de benadering die het vraagt. In praktijk zie je vaak dat mensen het over de inhoud wel eens zijn, maar in de manier waarop we elkaar benaderen ontstaat vaak ruis en onduidelijkheid over de boodschap. De kunst is om de ander écht te zien en te horen. Dan ontstaat er vertrouwen en kun je gezamenlijk toewerken naar een einddoel.”

Je houdt naar eigen zeggen van een uitdaging. Welke uitdaging ligt er volgens jou voor het KRT?

“Een basisuitdaging is het begrip kwaliteit. Daar heeft iedereen een beleving bij. Die ruimte mag er ook zijn, maar dat maakt het voor het KRT uitdagend om voor iedereen een juiste invulling aan het begrip kwaliteit te geven. Wat ik ook als een uitdaging zie, is het vraagstuk rondom het ontbreken van verplichte bij- en nascholing. Het onderhouden en actualiseren van vakkennis kan je zien als een maatschappelijke verantwoordelijkheid. De meeste tandartsen zijn intrinsiek gemotiveerd om hun deskundigheid op peil te houden. Om dit ook transparant en inzichtelijk te maken voor de buitenwereld, is samenwerking tussen alle partijen binnen het werkveld belangrijk. Het zou mooi zijn om hierin de komende jaren gezamenlijk stappen te zetten.”

Hoe kan het KRT goed aansluiten bij de dagelijkse praktijk van tandartsen?

“Al enige tijd geleden hebben we de registratie laagdrempeliger gemaakt met een basisaccount. In ‘MijnKRT’ werken we nog persoonsgerichter waardoor tandartsen een beter overzicht hebben van hun registratie en cursussen op hun interessegebied. Zo kun je onder meer jouw nascholing vergelijken met die van collega-tandartsen en krijg je een aanbeveling van cursussen die passen bij je interesse. Zo hopen we de tandartsen nog beter van dienst kunnen zijn.”

Nog een laatste vraag: Wat wil je tandartsen meegeven die (mogelijk) moeite hebben met registratie-eisen of bij- en nascholing?

“Denk als een bergbeklimmer. Als je beneden blijft staan en alleen maar omhoog kijkt, lijkt de top onbereikbaar. Maar zodra je begint te lopen, zie je onderweg hoeveel je al hebt afgelegd. Zo werkt het ook met professionele ontwikkeling: denk in kleine, haalbare stappen. Je hoeft niet meteen een langdurige cursus te volgen of naar een internationaal congres. Kijk eerst eens naar wat je al doet om je vakkennis bij te houden. Door dat inzichtelijk te maken, zet je eigenlijk al de eerste stappen. Blijf daarnaast een reflectieve professional. Durf kritisch te kijken naar wat je doet en hoe je het doet. Dat levert vaak waardevolle inzichten op in wat je nog kunt leren als tandarts. Het KRT zet hier al jaren op in. We bieden een breed palet aan mogelijkheden die tandartsen kunnen opnemen in hun portfolio. Zo maken we zichtbaar wat er allemaal mogelijk is op het gebied van bij- en nascholing en een leven lang leren. Die koers willen we vasthouden.”